Good morning Vietnam! Met de stem van Robin Williams werd ik vanochtend om tien uur gewekt door mijn iPhone. Goedemorgen Robin. Ik zette de wekker af en stapte de zondagmorgen in. En alweer gedroomd over sigaretten, terwijl ik al twintig jaar niet meer rook. Over een asbak met een brandende sigaret op de piano in mijn ouderlijk huis in Den Haag. Het zijn geen nachtmerries, maar wel wezensvreemde dromen die mijn ochtenden dagelijks verkleuren sinds ik drie maanden geleden in een burn-out terechtkwam. Van de ene op de andere dag. En ik ben er nog niet uit.

Dinsdag 10 mei 2016. Het was een lange hectische tijd geweest op de krant met de grote en langslepende vastgoed-fraude en wethouder Daamen. Even een korte adempauze, maar het leven gaat na 35 jaar De Nieuwe Courant gewoon verder. Ook die 10e mei toen ik langs P&O langs mocht komen om een prijzig flesje wijn op te halen. Lois gaf me een kistje met een puike Pinot Noir uit de Bourgogne met een vriendelijk kaartje erbij van Frits de hoofdredacteur. Bij een 35-jarig dienstverband wordt verder niet lang stilgestaan. Ik zou ook niet anders willen.

Ik corrigeerde op mijn kamer nog de laatste versie van mijn wekelijkse culinaire column, mailde hem naar Oscar en ging naar huis. Een gewone dinsdag verder, maar ik was moe, heel moe. Een Thaise maaltijd laten bezorgen en de fles wijn die avond soldaat gemaakt. Zoals iedere avond, een flesje wijn. Bij voorkeur rood.

Niet te laat naar bed en nog het nieuws gecheckt via de mobiel. Filmmaker Louis van Gasteren vandaag overleden. Stokoud geworden. Ik heb hem een paar keer gesproken voor de krant toen hij begin jaren negentig de Telex aanklaagde wegens smaad omdat hij door journalist Bert Goeree werd beschuldigd van een roofmoord in de oorlog. Hele ophef, maar Van Gasteren beweerde dat het een noodzakelijke verzetsdaad was en won bij de Hoge Raad. Ik heb nooit echt partij kunnen en willen kiezen. De oorlog heeft zijn leven achtervolgd en nu uitgerekend op 10 mei, de dag dat de oorlog in 1940 in Nederland uitbrak, is hij overleden.

De volgende dag kwam ik nauwelijks nog mijn bed uit. Helemaal knock-out zonder aanwijsbare reden. Een lange medische molen van enkele weken volgde en kort afgerond: de huisdokter en ik hebben uiteindelijk besloten dat ik niets mankeer behalve dat ik een zware burn-out heb. Veel rust nemen en vooral minder drinken, dat laatste doe ik niet. Relax.

_

Nu – drie maanden later – moet ik binnenkort met de krant verder kijken hoe of wat. Maar nog even niets, het is ook nog een week vakantie voor de krant. Misschien ga ik het roer radicaal omgooien. Ik hou alle opties open.

Gisteren kwam Lieke langs en op haar aanhoudende en dwingende advies ben ik deze simpele blog op WordPress begonnen. Pa, je moet echt verder met schrijven, zei ze. Ga een openbaar boek schrijven, een thriller. Nee, zei ik, geen fictie, ik hou niet van fictie, alleen de werkelijkheid en de echte wereld interesseren me. Schrijf dan over jezelf, zei ze, en je hoeft helemaal niet onder je eigen naam te publiceren. Verzin een pseudoniem en krabbel weer op. Doe iets! Ik ben begonnen, maar stuur nog niemand een linkje, ook niet naar Lieke. Ik schrijf voorlopig voor een groot zwart gat en voor eventuele, toevallige passanten.

Maar wat moet ik? In drie maanden niets geschreven behalve wat korte mails. Weinig mensen gesproken en gisteravond voor het eerst weer naar de Beuk gegaan. Het was er niet druk door de vakantie en de Olympische Spelen. Aan de bar raakte ik in gesprek met een nieuwe stamgaste, Lydia. In de veertig, alleenstaand en juf van groep vier op een lagere school in de Watergraafsmeer. Ze woont sinds kort hier in de Plantagebuurt. Welkom. Ze heeft aantrekkingskracht door haar stevige donkere haar, slaperige ogen en volle lippen waar ze graag en veel mee praat. Royale borsten en met een op het oog verder ook op en top gezond lichaam. Ze heeft geen kinderen, ik heb er twee, maar ben al lang gescheiden. Ik zeg niet zoveel, kijk naar haar en ik laat voorlopig mijn verleden rusten. Ik loop niet leeg op een paar glazen wijn op een zaterdagavond in de zomer. Wel geef ik haar mijn kaartje waarop staat dat ik rechtbankverslaggever ben en met mijn telefoonnummer en e-mailadres erop. En nee, ik ben dus geen misdaadverslaggever, zeg ik dan altijd gelijk en ik ben ook geen meester in de rechten, maar een gesjeesde student. En bel me niet, maar stuur liever een berichtje.

_

Zondagavond. Ik kijk niet naar Zomergasten, maar naar de Olympische Spelen met het geluid af en muziek aan. Lydia.

 

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s