Het loopt tegen middernacht en ik heb net mijn eerste deel geschreven over de gebeurtenissen van gisteravond. Nu nog het vervolg en dan begin ik bij het wakker worden vanochtend. Geen kater of niets, geen dufheid in mijn hoofd, maar energiek en uitgerust opgestaan, voor het eerst na la die maanden lamlendigheid. Geen dromen die ik me kon herinneren, maar alleen in een lange en diepe slaap geweest. Ben ik weer beter, blijft dit verder zo? Moet ik niet te vroeg juichen? Ik wacht nog een paar dagen af voor conclusies, maar ik ben zeer hoopvol. En geen alcohol. Ik drink nu een kop kamillethee.

Ik had de hoofdprijs gewonnen aan de roulettetafel en tien minuten later stond ik met 3.600 euro weer buiten. De fiches had ik bij de kassa weer ingewisseld en waren er 36 briefjes van 100 euro in een brede envelop gedaan. Het was half twaalf.

Ik geloof niet in wonderen en op dat moment ook niet, maar het is niet makkelijk te beredeneren. Een toevallige reeks aan gebeurtenissen. Ik sta erbij en kijk ernaar.

Het geld hoefde ik natuurlijk niet en ik liep snel terug naar het Amstelveld. De alcohol en de wiet leken wat weg te ebben uit mijn lichaam en hoofd. Prima. Onderweg gooide ik de half opgerookte joint weg in een vuilnisbak. Daar had ik geen trek meer in, ook niet in alcohol. Geen party vannacht. Ik wilde naar huis en naar bed.

Ahmas zat nog op het bankje. Ik had geen behoefte om lang met hem te praten. Hij zag me aankomen lopen en stond op. Hij stak zijn hand uit, maar ik gaf hem geen hand. Wel gaf ik hem het envelopje dat ik vasthield. Ik heb gewonnen en je had gelijk. zei ik. Ik weet niet wat er is gebeurd, maar ik voel me een stuk beter. Ahmas nam het envelopje aan en stopte het in de binnenzak van zijn jasje. Goed zo, ik had niet anders verwacht, zei hij. Je moet nu rustig naar huis gaan en alles rustig laten bezinken. Niet te veel nadenken. Kom me over een tijdje opzoeken, ik verblijf in hotel Victoria, bij de Amstel. Ken je dat hotel? Nee, zei ik. Het zit op de Amstel vlakbij de Berlagebrug. Zoek het adres maar op. Ik logeer in de vogel-suite en ze kennen me goed: Ahmas. Geef me een echte hand en dan ga ik er ook vandoor.

Ik twijfelde, maar gaf hem een hand en we verdwenen beiden van het plein de nacht in.

Ik heb de gebeurtenissen toen ik thuiskwam. en ook vandaag, talloze malen herhaald en als een film in mijn hoofd afgespeeld, maar ik word er niets wijzer van. Gelijk gegoogeld op Arf en op Ahmas, maar niets relevants kunnen vinden. Wel het adres van het hotel direct gevonden. Ik weet nu waar het zit.

Ik ga het verhaal voorlopig aan niemand vertellen, misschien wel nooit. Toch zet ik het wel allemaal op deze blog, voor de geschiedenis. Vooralsnog zijn er ook geen lezers en volgers. Iedereen kan me nu of later voor gek verklaren. Maar ik ben niet gek en ik ben ook niet van plan om het te worden.

Als ik me zo goed blijf voelen, dan moet ik me hoe dan ook weer beter melden bij de krant, maar ik heb geen zin meer om terug te keren. Ik heb nu mijn vertrek in gang gezet en dan maar kijken hoe het verder afloopt. Ik ga het leven vanaf vandaag heel anders aanpakken, ik weet alleen nog niet hoe.

Vanmiddag gemaild naar Lydia, ik wilde haar graag snel zien, het liefst nog vandaag. Heel opgetogen geschreven dat ik me weer goed voelde, beter dan ooit en dat weer van de ene op de andere dag. Ongelofelijk, maar het is gebeurd. En ik sloot af dat ik naar haar verlangde. Ze kon me nu ook bellen als ze wilde. Graag zelfs. Liefs, Willem.

Maar er kwam in de uren daarna geen reactie, pas vanavond een mailtje van haar ontvangen. Ze was met de warme dagen naar een vriendin in IJmuiden geweest en had een paar dagen op het strand gelegen, nu het einde van de vakantie en bijtijds naar bed, want morgenvroeg weer beginnen. Ze was net thuis gekomen en had toen pas de mail gelezen. Een lieve en positieve mail Wim, schreef ze, te gek dat het weer goed gaat. Ze moest nog van alles doen, maar ze zou morgenavond bellen, rond acht uur. Met een hele grote kus, Lydia.

Ik ben de hele zondag thuis gebleven. Vegetarisch hapje besteld. Geen radio, muziek of tv. Discipline en geduld. Ondanks de adrenaline en de lichte euforie ga ik nu de computer afsluiten en naar bed.

Morgen weer een dag.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s